Hieronder vinden een jullie een fijn verslag van Lieselot Coenen over de basisstage in Obertauern van afgelopen seizoen. Veel leesplezier.
By the way: de aankondiging voor de stages 2026 is weldra beschikbaar. Kleine teaser: er zit wellicht een hoogtoerenweek bij ;-).

Obertauern: Een eerste Toerski-avontuur

Na onze BPA-stage in Stubaital, een ietwat overschatte meerdaagse sneeuwschoentocht in het Vorarlgebergte en een fantastische alpiene tocht op de Aletsch gletsjer, vonden we de tijd rijp om onze ski-toerskills aan te pakken. Want waarom zouden we bergtochten alleen tot de zomervakanties beperken?

Daar er slechts acht plaatsen beschikbaar waren en we gehoord hadden dat de reservering van een BPA-beginnersstage soms ‘Tomorrowland-ticketverkoop-toestanden’ zijn, waren we er vroeg bij om ons in te schrijven. Gelukkig viel de stormloop mee en hield de server van BPA stand. Zo meldden we ons het eerste uur aan voor de stage in het Obertauern-gebied, onder leiding van Peter Vanhoof en Geert Van Eester.

Twee maanden voor vertrek frissen we onze lawinekunde nog even op en komen we online samen om kennis te maken en de reis door te nemen. Op het scherm verschijnen acht fitte gezichten, en af en toe klinkt er een bescheiden: “ik kan wel goed skiën.” Dit gevolgd door de slides van Peter die aangeven dat je minstens drie, of béter vier keer per week moet sporten. Simon en ik besluiten bij het dichtklappen van de laptop om onmiddellijk ons sportschema op te krikken. Ons gaan ze niet liggen hebben!

Start van het avontuur

Op zondagavond eind januari treffen we elkaar in Gasthaus Gell in Tweng. We zijn een gevarieerde groep uit Gent, Antwerpen en de Kempen, variërend van 29 tot 62 jaar, vol enthousiasme om deze uitdaging aan te gaan. Bij het vallen van de eerste avond staan we buiten op een sneeuwveld naast het hotel om de heilige Drievuldigheid van het “safety pack” te overlopen: schop, sonde en lawinebieper. We testen ze meteen uit met enkele korte oefeningen. Met veel fantasie bedenken we verschillende worstcasescenario’s en worden er veel vragen gesteld. We zijn een leergierige groep, de toon is gezet voor de rest van de stage!

De week wordt gekarakteriseerd door strakblauwe hemel, een heerlijk winters zonnetje en lawineberichten met gevaarscore van 1 tot 2. We moeten opletten voor Altschnee, een fenomeen waarbij slecht gebonden sneeuw eerder in het seizoen zich onzichtbaar voordoet in de diepere sneeuwlagen. Een probleem dat zich deze winter lang zou laten gelden. Er is ook driftsneeuw, waarbij de wind sneeuw oppikt en vervolgens weer elders afzet. Helaas hebben we geen verse poedersneeuw deze week, maar de sneeuw van de afgelopen weken blijft goed liggen door de kou. Met de nodige zon wordt deze tegen de middag aangenaam skibaar. De stagebegeleiders hadden graag wat meer diversiteit in het lawinebericht gehad om hier educatief meer op in te pikken, maar de groep heeft hier alvast geen klachten over!

Sneeuw en bosrijke afdalingen

Op dag 1 vertrekken we te voet vanuit het hotel. Na wat staptraining op een mooi pad maken we een scherpe bocht en duiken we de steile bossen in. Tijd om de eerste Spitzekehren te oefenen! Een draai waarbij knieën en heupen flink op de proef worden gesteld. Het eerste uur wordt er veel gekehrenspitz, kepitzenseert en gesperenkitz, maar na verloop van tijd wordt er duchtig en correct gespitzenkeehrt. Iedereen heeft het onder de knie, een eerste overwinning!

De eerste uren bouwen wat vertraging op door wat geklungel met het materiaal van o.a. de twee splitboardsters in de groep (vellen die niet plakken, board verkeerd aangebonden, ombouwproblemen…) Het lijkt erop dat we de geplande top niet zullen halen. Peter besluit door te stappen tot max. 14:00 uur, zodat er nog voldoende tijd rest voor de eerste afdaling. Bij het eindpunt aangekomen blijkt dat Jakobs ski-bindingen verre van goed afgesteld staan om af te dalen. Gelukkig biedt de leatherman uitkomst. Met wat vertraging skiën, rollen en tuimelen we naar beneden door de sneeuw. Tourski’s en diepere sneeuw zijn toch echt een ander paar mouwen dan de gebruikelijke harde pisteski’s. De steile bomenflank terug naar beneden blijkt een ware beproeving voor deze eerste dag. “Maai ze maar allemaal om”, foetert de normaal natuurliefhebbende Bob. Al bij al komen we ongeschonden beneden, sommigen met een licht post traumatisch stress syndroom van bosrijke afdalingen. 

’s Avonds, na het eten, overlopen we de tocht en het lawinebericht. Geïnformeerd over Altschnee en Triebschnee kruipen we vroeg ons bed in, klaar voor morgen!

De Hengst temmen

Een van de boardsters heeft haar materiaal omgewisseld in een lokale skishop. Les geleerd: test je materiaal voor vertrek! We rijden naar de Gnadenalm, een mooie brede vallei met een langlaufpiste en een gezellige hut met zonneterras. Vandaag beklimmen we de Hengst, en met nog genoeg energie gaan we verder naar een hogere tussenstop.  Het skiën gaat deze keer via open stukken zonder al te veel bomen. Oef! Iedereen is content! We eindigen de dag in de Gnadenalm Hütte met een frisse pint, Kaiserschmarrn of Apfelstrudel. Het is geen ponykamp, maar soms mag er zeker wat verwennerij zijn.

De avond eindigt met de gebruikelijke bespreking van de volgende dag en wat verdieping in het Stop-or-Go-principe, essentieel voor elke verantwoorde toerskiër. Aan het einde van de avond suizen onze hersenen van de informatie en vallen onze ogen bijna klassikaal dicht, op één persoon na. Als je dacht dat leren toerskiën een ware uitputtingsslag is, dan heb je nog niet met de immer montere en vraaggraage Yves aan tafel gezeten. Yves onderwerpt Peter en Geert aan een marathon bevraging over sneeuwopbouw en lawines. Waar hij deze avondlijke helderheid en energie vandaan haalt blijft ons een mysterie. Geef ons gerust het recept als je het weet.

Lungauer Spitze: Het hoogtepunt van de week

Dag 3 staat de langste tocht gepland. Iedereen is inmiddels gewend aan het materiaal en we hebben nog voldoende energie in de benen. Deze keer starten we onze tocht hogerop en nemen we twee liftjes omhoog in het nabijgelegen skigebied. In plaats van het gebruikelijke stijgen beginnen we de dag met een afdaling naar een niet-geprepareerde vallei. Na het eerste ski-plezier staan we allemaal te klappertanden bij het aanvellen. Koud, zo’n afdaling, als je niet eerst zelf naar boven moet!

Doorheen de dag begint het tempo binnen de groep wat te variëren. Een deel van de groep besluit op een veilig plateau – met de Lungauer Spitze in het vizier – in de zon te blijven wachten. Geen probleem, voor ieder wat wils! De andere helft gaat verder langs de ijzige flank en smalle rug naar de top van de Lungauer Spitze. Aangekomen op de steile flank is het belangrijk om de Harscheisen goed te plaatsen en de Spitzekehr-bochten feilloos uit te voeren. Peter herhaalt: “Er hoeven vandaag geen helden te zijn!” Met andere woorden: concentratie, val hier niet, want je belandt in de afgrond.

We stijgen hoger, elke pas een uitdaging, maar de beloning is onmiskenbaar. De lucht wordt ijler, de zon straalt, en voor ons ontvouwt zich een schitterend panorama. Dit is waarom we het doen. Een letterlijk hoogtepunt uit ons nog prille toerski-palmares. Maar het avontuur is nog niet voorbij! Bij de afdaling schuift Lieselot bij een ongelukkige bocht op het ijzige terrein onderuit en haar ski schiet weg richting afgrond. Met een spectaculaire, minutieuze duik houdt Peter de ski tegen. Zijn oude doelman skills uit een ver vervlogen tijden zitten nog in hem en komen van pas.

We voegen ons weer bij de rest van de groep. Na wat heerlijk skiën wachten ons nog een stevige klim om terug in het skigebied te geraken, “What goes down must come up.” Een eind opweg staat de zon al laag, het lijkt erop dat we de laatste lift terug niet zullen halen.

Gedreven besluiten we toch om met een kleine kopgroep door te stappen, om zo met enkelen de laatste lift nog te proberen halen. Zo zouden we twee chauffeurs kunnen detachereren die de rest van de groep met de auto langs een afgesproken bergweg kunnen depanneren na sluiting van de lift. De kopgroep start een lange sprint naar boven. Zodra we op de piste aankomen, gaat het ombouwen en afdalen alsof iemands leven ervan afhangt. Onderweg valt en verliest een van de twee chauffeurs zijn ski’s. Heroïsch reikt hij de sleutels aan en zegt als een gevallen soldaat tegen zijn compagnons: “Ga zonder mij, ik haal het niet meer.” We blijven nog met drie over: Peter, Simon en Lieselot. Met flapperende ski’s dalen we in Schussfahrt de piste af. We halen de lift maar nét op tijd. Als bij wonder haalt ook onze gevallen man de lift op het nippertje, van een epische comeback gesproken!

Aangekomen in het dal halen we de rest van de groep op met de auto’s. Als beloning van deze geweldige dag kiest de ene helft voor een après-ski-feest, de andere helft voor een welverdiend stuk taart in de lokale Konditorei. Sommigen wat meer verslagen dan anderen, maar allemaal eensgezind: wat een prachtige tocht!

De Voorlaatste Dag: Training en Triomf

De voorlaatste dag begint weer met een stralend blauwe hemel en lawinebericht 1. We staan op de Sichelwand (2069 m), een mooie top met uitzicht op de Kesselspitze, een populaire en geliefde eindbestemming voor menig toerskiër. De tocht is relatief kort, en geeft ons voldoende tijd om een lawine-ongeval te simuleren. Geert verstopt een toestel, om de beurt gaan we zoeken: lijnen lopen, naderen, sonderen en scheppen maar! Iedereen neemt zijn rol serieus, na een paar zoekacties besluit de groep unaniem dat Simon de beste partner is om mee te hebben bij gevaar. In een spectaculaire één minuut loopt, zoekt en vindt hij het slachtoffer met een feilloze airport-techniek en één rake sondepor. Tal van figuurlijke levens werden gered, missie geslaagd!

Omdat na de oefeningen de dag nog voldoende lang is en de afdaalmogelijkheden ideaal zijn, stellen Geert en Peter voor nog een keer aan te vellen. Wie heeft er nog zin? Tot waar? Dat zien ze wel. Zes van de acht besluiten om de spiertjes te sparen en te gaan loszweten in de sauna. De 2 overgeblevenen van de groep sluiten moedig aan en volgen nauwlettend hun beurtelings spoorwerk… een tweede keer tot helemaal naar de top! Het stevige tempo wordt beloond met alweer een fantastische afdaling, slalommend in de diepsneeuw tussen de bomen.

Schöpfing: De Kroon op het Werk

Op de laatste dag rijden we richting de autosnelweg en stoppen we bij iets voorbij Zederhaus voor een toertocht naar de Schöpfing (2143 m). De parking is redelijk gevuld. Zodra we de sneeuw en temperatuur voelen, merken we dat we een stukje lager zitten. Het eerste uur is er wat gemor te horen: over de hitte en de weg die niet altijd besneeuwd is.  Peter doet appèl op onze bergspirit. “Dit hoort nu eenmaal bij het toerskiën,” zegt hij kort maar krachtig. Met een herpakte moraal klimmen we verder en verder, hoger en hoger de sneeuw in.

De benen zijn voelbaar moe, maar iedereen houdt de moed erin. Dankzij Bob’s vrijgevigheid in snacks haalt iedereen onder een lichte, maar welgekomen suikerboost de top. Een groep oude rotten feliciteert ons wanneer ze horen dat het onze eerste week is. Dat verklaart dan ook het ietswat klungelige laatste stuk, waar ze getuige van waren. 

De drone wordt voor een laatste keer ingeschakeld, en dan is het tijd om af te dalen! Soms nog wat getuimel, maar een wereld van verschil met dag 1. Iedereen geniet van de mooie brede afdaling en we skiën met voldoening naar de parking. We highfiven, trots op een topweek vol avontuur, doorzettingsvermogen en een fijne groepsdynamiek. Met de sneeuw in onze haren, de zon op onze gezichten en een hoofd vol onvergetelijke momenten rijden we naar een lokale Stube voor een laatste pint met de hele groep. Voor de laatste avond rijden we al twee uur richting België, om te verblijven in een Gasthaus in Duitsland met een welverdiend avondmaal. De volgende ochtend, met een rugzak vol fantastische momenten en nieuwe skills, vertrekken we richting huis. En wie weet… misschien vertrekken we volgend seizoen wel zelfstandig, in de ongerepte wildernis naar een nieuwe bergtop.

(Peter: Thx Lieselot !!!)